تصویر به اندازه واقعی(یادگـــاری)

                                                          بسمه تعالی

محمد مهدی میرزاییــــــان ای نو گل پرپر                        فدای پیکر پاکت که شـــد قربانی رهبـــــر

شهید جبهه ایمان سلام ای غرق خون پیکر                     فدای جسم مظلومت که شد مانند گل پرپر

تو چون سرباز اسلامی تمـام والــدین تـــو                         ز داغت امت اسلام همه در شورو شین تو

اگر چه ما هــمه نتــوان ادا سازیم دین تـــو                      که تو جان را فدا کردی براه دین وهم کشور

خوشا بر حال تو چون رفته ای راه حسینی را                   عجب خوش گفته ای لبیک و فریاد خمینی را

کنان جانبازیت بنموده  بر پا شور و شینی را                    درود مـــرد زن بر آن روانــت ای تن اطــهر

تـــن سروت فــــدا انــدر ره دین خــدا گــشته                      فــدای پیـــکر پاکـت که بهر حق فــــدا گشته

جراحت سینه ات چون اکــبر از تیر جـفا گشته                    ز داغت تسلیت بـاید بگوییم خــدمت رهــــبر

چگونه شد تنت در خـاک وخون غلطان نمی دانم                  دم اخـر بـــودی سیرآب یا عطشان نمی دانم

به سنگر جان سپردی یا که در میدان نمی د انم                   خـــدا دانـــد چگونه جان سپردی آن دم آخر

سعادت داشتی جسمت ز پا در راه دین افتــــــاد                      تنت در حمله والــفجر بر  روی زمین افتاد

   دلت آن لحظه در فکر حسین سالار دین افتاد                      شـعارآخرت بـود یا عــــلی یا ساقـــی کوثــــر

خوشا بر حال تو جان در ره قرآن فدا کــــردی                      بسوی جبهه جان بر کف  توکل  بر خدا کردی

سپردی جان دم آخر نظر در کربــلا کــــــردی                         نمودی رو سیه  صدام و حزب بعص بد اختر

                                                                                                                  شعر از محمود نژادقلی

                                                                                               مصادف با تشیع جنازه شهید

من شهید راه دینم  شد    شهادت  افتــخـــــارم                      مادر من ای که ده ســـال می کشیدی انتـظارم

امدم تا هر شب جمـعه   بیایی در کـــنـــــــارم                     من حمیــــدم من مجیـــدم در ره قران شهیدم

من که مفقود الاثـر بودم میان دشت هـــــامون                     لالـــه ای خشکـــیده بودم روی خاشاک بیـــابان

پیکرم عریان بزیر افتــاب گــــرم و ســــوزان                     من حمیــــدم من مجیـــدم در ره قران شهیدم

گفته ام لبیــــک هل من نـــاصر روح خــدارا                       گرچه من در خاک بردم آرزوی  کربـــلا را

لحــــظه آخــر بدیــــدم خامــــس ال عبـــا ر ا                       من حمیــــدم من مجیـــدم در ره قران شهیدم

ای عزیزان هر زمان هر حمله ای اغاز میشد                     راه جــنت از بــرای بــــنده حــق بــاز میــشد

هر که قابل بوده در این راه در پــــرواز میشد                    من حمیــــدم من مجیـــدم در ره قران شهیدم

گر زمانی در محل آمـــد زجبهه پیــکر مــــا                     گریه کم کن، ناله کم کن ،صبر کن ای مادر ما

گریه بنما بهر شاه دین که بود او رهبر مــــا                    من حمیــــدم من مجیـــدم در ره قران شهیدم

                                                                                                       شعر از: محمود نژادقلی

                                                                                                                      ۵/۱۳۷۴ 

                                       امــــــــام خمیــــنی(ره)

یادی از عالم فرزانه داوران
همگی مردم داوران او را می شناسند . عالمی بسیار فرزانه ومعلمی بسیار ارزشمند مردی از تبار انبیا . او که همه عمر در روستا باعث خیر وهدایت مردم بوده است .

همگی مردم داوران او را می شناسند .